Bu çalışma, tıbbi mümessillerde iş-yaşam dengesi boyutlarının iş stresi ve işte kendini yetiştirme üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma tanımlayıcı ve kesitsel tasarıma sahip olup, kolayda örnekleme yöntemiyle ulaşılan 451 tıbbi mümessilden anket verisi toplanmıştır. Veri toplama aracı Genel İş Stresi Ölçeği, İş-Yaşam Dengesi Ölçeği ve İşte Kendini Yetiştirme Ölçeğinden oluşmaktadır.
Veriler tanımlayıcı istatistikler, korelasyon analizi ve çoklu regresyon analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular, iş-yaşam dengesi boyutlarının iş stresi üzerinde anlamlı etkileri olduğunu göstermektedir. Özellikle işin yaşama olumsuz etkisi iş stresinin en güçlü belirleyicisi olarak ortaya çıkmıştır.
İş stresinin artması, tıbbi mümessillerin canlılık ve öğrenme düzeylerini anlamlı biçimde azaltmaktadır. Ayrıca yaşamın işe olumsuz etkisi canlılık ve öğrenme üzerinde negatif etkiler gösterirken, iş ve yaşam arasındaki olumlu etkileşimler çalışanların canlılık ve öğrenme deneyimlerini desteklemektedir.
Sonuçlar, iş-yaşam dengesini destekleyen örgütsel uygulamaların çalışanların stres düzeyini azaltarak gelişim ve öğrenme süreçlerini güçlendirebileceğini göstermektedir.