Bu çalışmada, klinik sosyal hizmetin Türkiye örnekleminde; sosyal hizmet öğrencileri, sosyal hizmet akademisyenleri ve sosyal hizmet uzmanlarının deneyimleri üzerinden incelenmesi ve bu doğrultuda alanın mevcut durumu ile uygulama ve eğitimde karşılaşılan güçlüklerin bütüncül bir bakış açısıyla ortaya konulması amaçlanmıştır.
Bu doğrultuda nitel araştırma yöntemi benimsenmiş, öznelere kartopu örnekleme yöntemiyle ulaşılmış ve fenomenolojik yaklaşım çerçevesinde derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonucunda; klinik sosyal hizmete ilişkin uygulama ve eğitim alanında eksikliklerin olduğu bulgusuna ulaşılmış, yapısal eksikliklerin, eğitimdeki yetersizliklerin ve süpervizyon desteğinin kısıtlı olmasının klinik sosyal hizmet disiplinindeki işleyişi güçleştirdiği görülmüştür.
Türkiye bağlamında klinik sosyal hizmet alanının ilk kez birden fazla paydaş perspektifinden değerlendirilmesi ve alanın yapısal, kuramsal ve uygulamaya dönük gereksinimlerinin sistematik bir şekilde ortaya konulması araştırmanın özgün değerini oluşturmaktadır. Bu doğrultuda, uygulamaya yönelik somut adımların atılması, eğitim müfredatının ve süpervizyon desteğinin güçlendirilmesi, yasal mevzuatın geliştirilmesi ile toplumsal farkındalığın artırılması önerilmektedir.