AmaçBu çalışma, düz ve 15 derecelik açıyla yerleştirilen implantlarda farklı ti-base yükseklikleri kullanmanın retansiyon üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamıştır.Materyal ve Metodİmplant analogları, akrilik bloklara 0 derece ve 15 derece olmak üzere 2 farklı açıyla yerleştirildi. 30 adet 5.5 mm, 30 adet 3.5 mm uzunluğunda ti-base dayanak için her grupta 15 adet olacak şekilde toplamda 60 adet monolitik zirkonya kron örneği üretildi.
Numuneler ti-base dayanaklara simante edildikten sonra, çekme testi için üniversal test makinesine yerleştirildi. Simantasyon başarısızlığı sırasında kullanılan maksimum kuvvet newton (N) cinsinden kaydedildi. İstatistiksel analiz, dört farklı grup arasında Maksimum Load (N) açısından anlamlı bir fark olup olmadığını test etmek için Welch ANOVA testiyle, varyans homojenliği sağlanmadığı için Tamhane T2 post-hoc testi analizi kullanılarak gerçekleştirilmiştir.BulgularDüz ve açılı konfigürasyonlar arasında, 3.5mm Ti-base boyuna sahip dayanak gruplarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamaktadır (p > 0.05).
Bu iki grubun karşılaştırılması dışında, diğer grup çiftleri arasında retansiyon kuvveti anlamlı derecede fark göstermiştir. SonuçAçılı veya düz implantlarla kullanılan ti-base dayanaklı monolitik zirkonya restorasyonlarda; uzun ti-base dayanak boyuna sahip gruplar kron retansiyonu önemli düzeyde etkilerken, kısa ti-base dayanak boyuna sahip gruplar kronun retansiyonuna katkı sağlamamıştır.
Protetik alan göz önünde bulundurularak en uzun Ti-base dayanak yüksekliğinin seçilmesi restorasyonun yerinden çıkma riskini minimuma indirebilir.