Bu araştırma sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme beceri düzeylerini belirlemek ve bu becerinin sosyo-demografik, mesleki ve bağlamsal değişkenlerle ilişkisini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Nicel araştırma yaklaşımı çerçevesinde tarama deseni kullanılmış, farklı kurumlarda görev yapan 273 sosyal hizmet çalışanından anket yoluyla veri toplanmıştır.
Verilerin analizinde IBM SPSS 22.0 yazılımından yararlanılmış; gruplar arası karşılaştırmalarda bağımsız örneklem t-testi ve tek yönlü ANOVA, yordayıcı ilişkilerin incelenmesinde ise hiyerarşik çoklu regresyon analizleri uygulanmıştır. Araştırma bulguları, sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme becerilerinin genel olarak orta düzeyde olduğunu göstermektedir.
Karşılaştırmalı analizlerde yaş, meslek grubu ve mesleki çalışma süresine göre anlamlı farklılıklar bulunmuştur. Ancak çok değişkenli analizler, etik ikilem çözme becerisinin en güçlü ve tutarlı yordayıcısının mesleki çalışma süresi olduğunu ortaya koymuştur. Meslek grupları ve yaş değişkenine ilişkin betimsel farklılıkların, mesleki çalışma süresi kontrol edildiğinde büyük ölçüde anlamını yitirdiği belirlenmiştir.
Buna karşın cinsiyet, çalışılan birim, etik eğitimin alındığı aşama, kurumun etik politikaları hakkında bilgi, danışanla temas sıklığı ve görev çatışması yaşama durumu gibi değişkenlerin etik ikilem çözme becerisi üzerinde anlamlı bir etkisi bulunmamıştır. Elde edilen bulgular, etik ikilem çözme becerisinin, bireysel demografik özelliklerden ziyade meslek içinde zamanla kazanılan deneyim ve uygulama pratiğiyle gelişen dinamik bir mesleki beceri olduğunu göstermektedir.
Bu doğrultuda bulgular, sosyal hizmet çalışanlarının etik ikilem çözme becerilerinin geliştirilmesi için mikro, mezzo ve makro düzeylerde bütüncül ve deneyim temelli mesleki destek mekanizmalarının güçlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir.