Dünyada ve Türkiye’de artan yaşlı nüfusun yaşlılık dönemini deneyimleme biçimleri, kendine özgü sorun ve ihtiyaçları beraberinde getirmektedir. Bu durum ülkemizde de sayıları artan yalnız yaşayan kadınların sosyal, ekonomik, psikolojik durumlarının, sorun ve ihtiyaçlarının araştırılmasının önemini arttırmaktadır.
Kadınların eş kaybı sonrasında yaşlılık dönemi ihtiyaç ve beklentileri, farklı sosyokültürel yapılara sahip kentlerde toplumsal cinsiyet dinamikleri, kentin sosyal yapısı ve sosyal hizmetlerden yararlanma koşullarına bağlı olarak şekillenmektedir. Çalışmada, sosyokültürel özellikler ve sosyal hizmet sunumu bakımından farklılıklar gösteren iki kentte yaşayan eşini kaybetmiş kadınların yaşlılık dönemine dair algıları ve sosyal hizmet gereksinimlerinin değerlendirmesi amaçlanmaktadır.
Çanakkale ve Bitlis kent merkezinde yaşayan eşini kaybetmiş 60 yaş üstü 16 kadınla derinlemesine görüşmeler yapılarak gerçekleştirilen nitel araştırma sonucunda kadınların eş kaybı sonrası psikolojik ve ekonomik açıdan ortak zorluklar yaşadıkları; yaşlılığı algılama, sosyal hizmet gereksinimleri ve sosyal yaşam bakımından ise farklılıklar taşıdıkları görülmektedir.
Her iki kentte yaşayan kadınların ekonomik destek ihtiyaçları ön plana çıkarken kurum bakımı yerine evlerinde yaşlanmayı tercih ettikleri görülmektedir. Bitlis’te yaşayan kadınların ekonomik desteğin yanında sosyal baskıya daha fazla maruz kaldıkları ve sosyal yaşamda aktif olma konusunda daha fazla desteklenmeye ihtiyaç duydukları söylenebilir.
Çalışmanın iki farklı kültürel yapıda eş kaybı sonrası yaşlılığı deneyimleyen kadınların yaşlılık algısı ve sosyal hizmet gereksinimlerini ortaya koyması bakımından alan yazına katkı sunması beklenmektedir.