Bu çalışmanın amacı, birinci basamak sağlık hizmetlerine başvuran erişkin bireylerde bulaşıcı hastalık algısı ile dijital sağlık okuryazarlığı arasındaki ilişkiyi incelemek ve bu bulguların tıp eğitimi ile hasta eğitimi stratejileri açısından olası önemini değerlendirmektir.Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel ve tanımlayıcı çalışma, bir üniversite aile hekimliği anabilim dalına bağlı bir Eğitim Aile Sağlığı Merkezi’nde yürütülmüştür. Mayıs–Ağustos 2024 tarihleri arasında 324 erişkin katılımcı çalışmaya dahil edilmiştir. Veriler; sosyodemografik veri formu, Bulaşıcı Hastalıklara Yönelik Algı Ölçeği ve Dijital Sağlık Okuryazarlığı Ölçeği kullanılarak toplanmıştır
Katılımcıların yaş ortalaması 33,9 ± 11,3 yıl olup %59,3’ü kadındı. Sağlıkla ilgili bilgiye ulaşmada en sık tercih edilen kaynak sağlık personeli (%66,4) iken, katılımcıların %94,4’si sağlıkla ilgili dijital ortamda hiç araştırma yapmadığını bildirmiştir. Bulaşıcı Hastalıklara Yönelik Algı Ölçeği toplam puanı ile Dijital Sağlık Okuryazarlığı Ölçeği toplam puanı arasında zayıf ancak istatistiksel olarak anlamlı pozitif bir ilişki saptanmıştır. Dijital sağlık okuryazarlığı düzeyinin eğitim durumu arttıkça yükseldiği ve sağlık durumunu daha iyi olarak algılayan bireylerde daha yüksek olduğu görülmüştür
Bu bulgular, hasta eğitimi, yanlış bilginin önlenmesi ve bulaşıcı hastalıklarla mücadelede tıp eğitimi müfredatının dijital sağlık yetkinliklerini kapsayacak şekilde geliştirilmesinin önemini vurgulamaktadır.